poemBah

Nu even een heel ander verhaal. In september heb ik me aangesloten bij avf, een vereniging. Bij de eerste bijeenkomst was er een dame die graag wilde leren naaien en het toeval wil dat ik dat wel kan…

Af en toe is er tussendoor nog eens over de naailessen gesproken en dan werd ik telkens enthousiast maar alles bleef vaag en onduidelijk.
Dus had ik voor mezelf bekeken wat ik nodig had:
Een gesprek met iemand van de organisatie
Liefst een tweede persoon om de lessen te organiseren
Liefst een paar test lessen om af te tasten wat en hoe ik zou aanbieden
Iemand die me helpt om in het frans een dossier in te dienen
Vorige week kreeg ik een mail van de Belgische vriendin hier, zij is ook aangesloten bij avf, om me geluk te wensen voor m’n atelier couture die gepland was.
Ik viel bijna uit de zetel want ik wist van niets… Ik ben dan ook de mail gaan zoeken waarin zij dat gelezen had en effectief: daar was aangekondigd dat ik samen met iemand anders een nieuw atelier couture voorstel. En er staan twee testdatums vast.
In eerste reactie was ik eigenlijk boos: ik weet van niets, daar staan twee datums gepland en er is niet gecheck of ik dan wel kan, ik ken die andere persoon niet, … Ik vond dat geen leuke start.
Na een telefoontje waarin mijn mama me eigenlijk begon uit te lachen moest ik er toch ook wel de comische kant van inzien. Alles wat ik voor mezelf had vooropgesteld was gewoon gebeurd: een tweede persoon, test lessen, hulp voor het dossier en de mails te sturen…
Vorige week ben ik al eens gaan praten met iemand van de organisatie, maar de persoon waarmee ik ga samenwerken heb ik nog niet gezien, ken ik niet. Normaal zie ik haar volgende week voor het eerst.
Alles blijft een beetje vreemd, en vooral heel spannend!

LEAVE A COMMENT